donderdag 7 oktober 2010

Psssssst....

Een aantal mensen wezen mij erop dat er teleurstelling was over de stop met het schrijven....
Het is niet zozeer een stop, maar ik kom er simpelweg niet aan toe...

Ook speelt mee dat ik niet in herhaling wil vallen over hoe ik alles hier beleef.



Om een voorbeeld te geven: ik reed eergisteren terug uit Itabuna en Ilheus. Boodschappen doen voor het Café en spullen halen voor het huis.... 12 uur lang onderweg geweest. Nog een half uur te rijden, het is een uurtje of zes, we rijden door de jungle, raampjes open, moe..... Komt er opeens echt zo'n onwijs gelukzalig gevoel naar boven, simpelweg voorbij het genieten..... een soort emotie van gelukzaligheid of zo.... Ik voel me zo relaxed, zo blij, zo heerlijk dat ik mezelf heb toegestaan, overwonnen om dit te mogen meemaken.... ik weet niet hoe ik het moet uitleggen en doe dat verder dan ook niet.

Morgen verkas ik naar mijn nieuwe huis! Super..... zie netjes de zee vanaf mijn veranda en zelfs staand van achter de bar kan ik hem zien.

Uitzicht slaapkamer

Ik ga jullie en mezelf niet vermoeien met wat er allemaal bij komt kijken om de zaak te kunnen openen hier, het is gigantisch.... en alles gaat rustig aan..... je bereikt gewoon niet veel, maar bent de hele dag bezig.... Met de auto gaat alles stapvoets vanwege de kuilen en heuvels.
Ze leggen ook echt serieus drempels neer, een boomstam met wat beton eroverheen, terwijl de hele weg een emmentaler kaas is... uit zijn eerste versnelling kom je niet, nergens.... even hierheen, die vertelt je daarheen, dan moet je die bellen, ja, ik kom er zo aan... maar die komt niet,  even dit kopen, "hebben we vandaag niet".
Ik hoor bij een oude baas die onder andere bamboe matten verkoopt die ik goed kan gebruiken al 15 dagen lang "over 15 dagen heb ik ze weer", hij weet dat hij dat zegt, maar het maakt niet uit, hij zegt gewoon wat..... of ik die matten ooit ga zien weet ik niet, hij ook niet gok ik ;-) Ik geniet ervan, de wereld is hier zó, maar dan ook echt zó anders dan in Nederland.

Ik heb nu ook veel te doen, maar doordat iedereen tijd heeft voor alles wat er onderweg gebeurt, maak je gewoon niet echt voortgang. Iedereen lult met elkaar, stoppen om bij te praten, fluiten, roepen en iedereen doet mee....Heel "druk" dus eigenlijk maar er gebeurt niet echt iets concreets..... Doordat iedereen zo leeft, is het zo en het voelt fijn..... Schreeuw iets naar iemand en ze schreeuwen terug, heerlijk.....alles is vriendelijk en warm...

Uitzicht vanuit Habitat Cafe


Lekker bezig geweest in het cafe, het mooie witte zand mooi verspreid, wat bij 29 graden het nodige vochtverlies genereert (aqua de coco (een hele kokosnoot waar ze een gat in maken met een rietje) halen op het strand dus om het verlies aan te vullen) maar het was heerlijk weer even wat fysieks te doen, buiten de 5 tibetaantjes die ik (bijna) elke ochtend doe.
Alle tafels en stoelen neergezet, top! Nadat ik mijn ipod aan Rogerio heb gegeven (die vanaf 1 oktober voor mij, of beter gezegd voor Habitat Cafe werkt en me ontzettend goed helpt met alles) om de stereo in het café te testen, ben ik met Ed een duik gaan maken in zee, even afkoelen..... De eigenaar van Cabana Ariramba Leonardo (Leo) trakteert nog even op een glas ijskoud bier en we lopen terug..... 1 minuut lopen... en wat hoor ik uit de speaker knallen........ Marcus Miller..... Een smile van oor tot oor ;-) Marcus in Brasil, uit de speakers van mijn eigen café..... hoe mooi kan het zijn!!! ;-)

Vanaf het strand zie je Habitat Cafe liggen

Geen opmerkingen:

Een reactie posten